Καλλίπολις εδώ στο νότο

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Η κρίση υπήρξε μια τελετή αποκαλυπτηρίων των νεοελλήνων με τα πολλά πρόσωπα και ακόμα περισσότερες προσωπίδες.   Για πολλούς ξεκλείδωσε η πόρτα της αλήθειας και την δρασκέλισαν. Κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη, πέταξαν παραμορφωτικούς φακούς, έσκαψαν βαθιά μέσα τους, αναθεώρησαν απόψεις, έκαναν μια καινούργια αρχή αλλαγμένοι, σοφότεροι, ξαλαφρωμένοι από χίμαιρες και παιδικές αρρώστιες, μετατοπισμένοι στα νέα δεδομένα.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Αγαπημένα θηράματα των χειραγωγών οι συνταξιούχοι. Τους βρίσκουν ανήμπορους, ξεκομμένους, ξεκρέμαστους, τρομαγμένους, ανασφαλείς, τηλεορασάκηδες και πυροβολούν με τρικ αλύπητα το μυαλό. Θαυμάστε καμώματα. Μετά το σοκ από το σώσιμο των συντάξεων, οι προπαγανδιστές πέταξαν κάποια ξέπνοα «πυροτεχνήματα», ώσπου η μπίλια έκατσε στο μαγικό αριθμό 21.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Κάποιοι με αριστερές καταβολές τις περιφέρουν σαν τίτλο ευγενείας, ενίοτε τις κάνουν και επάγγελμα. Κάποιοι άλλοι γλυκοκοίταξαν ένα φεγγάρι την Αριστερά και έκτοτε νοιώθουν ιδιοκτήτες, ερμηνευτές και τιμητές της. Άλλοι χώθηκαν μέχρι τα μπούνια στα άδυτά της κι ύστερα αποτραβήχτηκαν κουρασμένοι ή τσαλακωμένοι από τις παιδικές της αρρώστιες, φτύνοντας εκεί που άλλοτε έπιναν.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Ταράζεσαι κάθε λίγο, φιλήσυχε ανθρωπάκο, μπροστά στη φρίκη μαζικών φονικών στην Αμερική ή την Ευρώπη από φανατικούς ισλαμιστές ή νοσταλγούς των Ναζί. Όπως έκανες πριν μήνες με το ασύλληπτο μακελειό σε Αμερικάνικο σχολείο ή μόλις προχθές με τον μανιακό πιστολέρο στην Εβραϊκή συναγωγή.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Στην πολιτική υπάρχουν πολλοί τρόποι να ξεχωρίσεις πολιτικούς και πολιτικές. Ένας πρώτος αλάνθαστος τρόπος είναι να γνωρίζεις το έργο μιας κυβέρνησης σ’ όλους τους τομείς και να το συγκρίνεις με αυτό των προκατόχων της, για να καταλήγεις πού το πάει ο καθένας.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης «Οι άνθρωποι που δαγκώνουν το χέρι που τους ταϊζει, συνήθως γλύφουν τη μπότα που τους τσαλαπατά» (Έρικ Χόφερ, Αμερικανός φιλόσοφος και συγγραφέας). Μαθαίνουμε απ’ τα γκάλοπ που πάντα μέσα πέφτουν, τρομάρα τους, πως έρχεται Πρωθυπουργός ο Κυριάκος ο άριστος , αυτοδημιούργητος και εξόριστος της χούντας απ’ τα γεννοφάσκια, κατά δήλωση του!

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Ακούγεται κοινοτοπία αλλά αξίζει να λέγεται και να ξαναλέγεται μέχρι να εμπεδωθεί από όλους. Η φύση εκδικείται το βιασμό της από ανθρώπους και ανάξιες κυβερνήσεις, τελεία και παύλα. Και καλά, λογικό πολλοί να μη ψυχανεμίζονται τι σημαίνει κλιματική αλλαγή, αν και άρχισε ήδη να μας δείχνει το αποκρουστικό της πρόσωπο. Να παριστάνουμε όμως τους ανήξερους για το οικιστικό μπάχαλο που επικράτησε στην Ελλάδα μεταπολεμικά, με τους περισσότερους από μας ανακατεμένους, ε αυτό πια είναι μνημείο υποκρισίας.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης « Φωνάζουν οι πατριδέμποροι να φοβηθούν οι πατριώτες » Κώστας Βάρναλης Και ξαφνικά οι φιλελεύθεροι, θιασώτες -υποτίθεται- των ανοικτών κοινωνιών και της παγκοσμιοποίησης, μεταμφιέστηκαν σε ακραιφνείς εθνικόφρονες, ρίχνοντας εγκληματικά στον κομματικό τζόγο το εθνικό θέμα του Μακεδονικού, αφενός για να κρύψουν την πολιτική γύμνια και το εσωκομματικό τους αλαλούμ και αφετέρου για να ψαρέψουν ψήφους αφελών, παραπληροφορημένων ή εθνικά υπερευαίσθητων.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Οι συνταξιούχοι δέχονται από το 2010 μια πρωτοφανή επίθεση, παρόμοια της οποίας δεν υπήρξε σε Δυτική χώρα εν καιρώ ειρήνης. Άλλη μια θλιβερή πρωτιά της χώρας που χρεώνεται στις νεοφιλελεύθερες εμμονές των δανειστών και προπαντός στους φωστήρες που μας κυβέρνησαν.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης "Εις όλα ταύτα ήσο παρών, φίλε, και όλα σχεδόν δεν τα έβλεπες." ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Οχτώ χρόνια τώρα χάσαμε τ’ αυγά και τα πασχάλια. Δοκιμαζόμαστε σκληρά, βουρλιζόμαστε, βολοδέρνουμε, αγκομαχούμε, παραμιλούμε, ξεσπούμε επί δικαίων και αδίκων.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης   Αυτοί που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια Θεσσαλονίκης και Αθήνας για το «Μακεδονικό» κατατάσσονται χονδρικά σε δυο κατηγορίες. Απ’ τη μια μεριά οι λιγότεροι, ο σκληρός πυρήνας, που τον αποτελούσαν ανεύθυνοι και φυγόμαχοι πολιτικοί, πολιτικάντηδες, νεοφιλελεύθεροι, εθνικιστές, ρατσιστές, αλυτρωτιστές, μεγαλοϊδεάτες, μισαλλόδοξοι, φανατικοί, διχαστικοί, σκοταδιστές, αντικυβερνητικοί, πατριδοκάπηλοι, καιροσκόποι, δημαγωγοί, υποκριτές, στρουθοκαμηλιστές.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Βγαίνοντας ο θεατής από τις αίθουσες που προβάλλεται η εξαιρετική ταινία των Π. Βούλγαρη - Ι. Καρυστιάνη «Το τελευταίο σημείωμα» κι ενώ παίρνει βαθιές ανάσες να λύσει ένα κόμπο στο λαιμό, μέσα του αντιπαλεύουν ανάμικτα συναισθήματα. Απ’ τη μια η πίκρα και το αίσθημα ματαίωσης για τα χαμένα όνειρα της δρακογενιάς της Εθνικής Αντίστασης κι απ’ την άλλη ο ανείπωτος θαυμασμός για το ανθρώπινο μεγαλείο.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Συναντά ο Τσίπρας τον Ομπάμα; «Άνθρακες ο θησαυρός, τι δύναμη να έχει ένας πρόεδρος σε αποστρατεία». Συναντά τον Μακρόν; «Μμμ, έρχεται σαν ντίλερ ο Μακρόν να πουλήσει και ν’ αγοράσει».

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Συμφωνείς ή διαφωνείς δεν μπορείς παρά να τιμάς αυτούς που κόντρα στο φόβο, τον πανικό και τη θεωρία των μονόδρομων παλεύουν συνειδητά για την απαλλαγή της χώρας απ’ το ζουρλομανδύα της νεοφιλελεύθερης Γερμανικής Ευρώπης, με απόλυτη επίγνωση ότι ο δρόμος της ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας είναι μακρύς, ανηφορικός και δύσβατος. Συμφωνείς ή διαφωνείς, δεν μπορείς παρά να σέβεσαι τους ρεαλιστές που, παρά τα στραπάτσα και χαστούκια που δέχονται, δείχνουν σύνεση και ψυχραιμία, τεστάρουν καθημερινά τις αντοχές τους, κρατούν χαμηλούς τόνους και στάση αναμονής, περνούν βασανιστικά από το μικροσκόπιο πολιτικές και πολιτικούς, ζυγίζουν φίλους και εχθρούς της χώρας, έχοντας πειστεί ότι μόνο με λαϊκούς αγώνες και αλλαγή διεθνών πολιτικών συσχετισμών μπορεί ο κόσμος μας να γίνει καλύτερος και δικαιότερος.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Αξεπέραστο και πρωτοπόρο αυτό το ΠΑΣΟΚ, ανοίγει δρόμους, γράφει ιστορία, εμπνέει λεξικογράφους. Μέχρι και διεθνής πολιτικός όρος καθιερώθηκε…   προς τιμή του. Pasokification ονομάστηκε ο καταποντισμός ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, όταν προγραμματικά γίνεται κολαούζος και δεκανίκι της Δεξιάς (βλέπε εδώ ). Τα παραδείγματα αρκετά. Σοσιαλιστικό κόμμα Γαλλίας, Εργατικά κόμματα Ολλανδίας, Σκωτίας κλπ.

σχολιάζει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Τρεις …πατέρες του Έθνους (τρομάρα μας) παραπιάνονται μεταξύ τους στη Βουλή, «στολίζοντας» τον Υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, με ύφος ειρωνικό και κουτσαβάκικο : ΛΟΒΕΡΔΟΣ (ΠΑΣΟΚ): ….γιατί παντελονάκια δεν φοράτε.   ΒΟΡΙΔΗΣ (ΝΔ):…μένει να το κάνω απλά Ελληνικά. Όταν είσαι παντελονάτος…. ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ (ΧΑ): …η μαντάμ Τσακαλώτου… (Εμ βέβαια, το γνήσιο είναι πάντα πιο προχωρημένο απ’ το ιμιτασιόν).

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Η συνέντευξη Τσίπρα στο Ν.Χατζηνικολάου προχθές βράδυ στον ΑΝΤ1 απετέλεσε μια τομή με το παρελθόν και, υπό την έννοια αυτή, θα ωφελούσε να τη μελετήσουν στο διαδίκτυο, όσοι δεν την απόλαυσαν ζωντανά. Κάποτε οι Πρωθυπουργοί του συστήματος συνήθως απαντούσαν σε στημένες και προκαθορισμένες ερωτήσεις-πάσες, μέσα σ’ ένα γλυκανάλατο περιβάλλον αμοιβαίων φιλοφρονήσεων. Αντίθετα προχθές ο Πρωθυπουργός βρέθηκε σε ναρκοπέδιο ή σε ριγκ, με στόχο να πεταχτεί στο καναβάτσο.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Είναι γνωστό ότι σε περιόδους οικονομικής ανέχειας και όξυνσης κοινωνικών αντιθέσεων παγώνουν τα ωραία χαμόγελα, σταματούν τα εύγευστα αφηγήματα και πέφτουν οι μάσκες, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο των ανθρώπων. Έτσι λοιπόν και στην Ελλάδα της κρίσης και όχι μόνο, εμφανίστηκαν χωρίς μακιγιάζ δυο μεγάλες κατηγορίες ανθρώπων οι ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι και οι ακροδεξιοί. Δυο ομάδες διαφορετικής κοινωνικής στρωμάτωσης και ιδεολογίας, οι οποίες ωστόσο συγκλίνουν επικίνδυνα σε βαθμό που ενίοτε δύσκολα διακρίνονται.

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Τα πρώτα μνημονιακά χρόνια ένα πάνδημο σύνθημα ξεχώριζε στα χείλη πολιτών κάθε πολιτικής προέλευσης. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Η λογική αυτού του αιτήματος ήταν, συν τοις άλλοις, απλή και εύλογη. «Την πατήσαμε που την πατήσαμε εμείς, τουλάχιστον να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα». Με την πάροδο του χρόνου το σύνθημα ξεθώριασε, η οργή και αγανάκτηση καταλάγιασαν. Τι μεσολάβησε αλήθεια;

γράφει ο Νίκος Χατζηγιαννάκης Ένας αόρατος κύκλος συμφερόντων πολιορκούσε για πολλά χρόνια τον εύπιστο, αφελή, ανήξερο, αδιάφορο ή και ιδιοτελή μέσο Έλληνα. Μια αράχνη που ύφαινε τον ιστό της πάνω από μια υπνωτισμένη και ηθικά ευνουχισμένη κοινωνία. Την αποτελούσαν τα κυβερνητικά κόμματα (προς θεού, όχι όλα τα στελέχη και μέλη τους), τα ΜΜΕ και οι τράπεζες. Δεν ήταν το μοναδικό μπλοκ συμφερόντων αλλά στο εσωτερικό ήταν το κυρίαρχο. Αυτό αποδείχθηκε και επικυρώθηκε με καταθέσεις και πειστήρια στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τα δάνεια σε κόμματα και ΜΜΕ.