Καλλίπολις εδώ στο νότο

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Η ζωή τρέχει, η ζωή είναι άδικη, η ζωή μας αγαπάει... όπως και να ’χει να ’μαστε ζωηροί και δραστήριοι και στο 2019. Νέα χρονιά, και τώρα τι κάνουμε; Προχωράμε, μάνα μου, όπως μπορεί ο καθένας: άλλος θα κολυμπήσει, άλλος θα λακίσει, άλλος θα συρθεί σαν το σκουλήκι, άλλος θα παλέψει με το κεφάλι ψηλά. Ό,τι μπορεί ο καθένας, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε επειδή είμαστε στην ίδια χώρα έχουμε και κοινή πορεία ή χαρακτηριστικά.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Ακούω μουσική στο ραδιόφωνο και κάνω δουλειές στο σπίτι. Διάλειμμα για διαφημίσεις και δελτίο ειδήσεων. Χρέωσαν την Ελλάδα λένε με 340δις: ούτε να το συλλάβει κανείς δεν μπορεί αυτό το νούμερο. Η διαδρομή μας τελικά έχει όνομα, επίθετο και αριθμούς σε τράπεζες που καίνε. Και έρχονται ύστερα όχι οι μέλισσες, αλλά κάποιες δημοσκοπήσεις και μας λένε ότι μια παρέα εξωγήινων με τα 340δις στις τσέπες έρχονται πρώτοι και με διαφορά στις επόμενες εκλογές!

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Θα πάνε και στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων οι συμμορίτες; Είναι αθώοι, εμείς φταίμε, που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας και βγάζαμε τα πόδια μας έξω από την κουβέρτα, όπως λέει ο σοφός μας λαός! Το Όσκαρ υποκρισίας και μαφίας ποιος θα το πάρει απόψε;

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Παραμονές Χριστουγέννων σε μεγάλο Νοσοκομείο στην Αθήνα, ένα μεγάλο άψυχο κτίριο με πολλές όμως ψυχές μέσα. Από κείνα τα μεγάλα Νοσοκομεία που βλέπεις απ' έξω και σου φεύγει η μαγκιά. Ακούς βογγητά και κλάματα σπαρακτικά και βουβά δάκρυα. Η μάνα κάνει την χαρούμενη δίπλα στο προσκεφάλι του άρρωστου παιδιού της και μετά τρέχει στην τουαλέτα και ξεσπάει σε κλάματα.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Μερικοί άνθρωποι έρχονται στη ζωή σου και κάνουν τις μέρες φωτεινές και διαστέλλουν τις στιγμές σου. Σαν καλοί γιατροί βγάζουν τους επιδέσμους και τα τσιρότα από την ψυχή σου και δίνουν χαρά και ελπίδα ξανά. Έτσι σιγά σιγά αφήνεις πίσω ό,τι σε πλήγωσε.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Δεν είμαι καλή στα μαθηματικά, ποτέ δεν ήμουν και δυστυχώς πάλι σήμερα ξανθιά ξύπνησα, καμία ελπίδα. Δεν έχω σαράντα έξι λογαριασμούς, όπως ο Γιάννος, για την ακρίβεια ούτε σαράντα έξι μανταλάκια για την μπουγάδα μου δεν έχω! Ούτε ακίνητα εκατομμυρίων έχω, ούτε το σπίτι του Βολταίρου, ούτε κανενός Διαφωτιστή,   όπως και οι περισσότεροι από μας που ζούμε σε ένα ταπεινό τριάρι και μας πλακώνει η φοβέρα και η σκλαβιά.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Ναι, Τούλα μου, εγώ έναν πλούσιο μαλάκα ήθελα να παντρευτώ και να με έχει ζωή και κότα. Και όλα να μας έρχονται δεξιά, όπως και στις εκλογές. Και τα κατάφερα, το βρήκα το αγόρι μου και χάρηκε και ο μπαμπάς, γιατί ήθελε πριν κλείσει τα μάτια του να με δει με ένα παιδί να τον έχει τον τρόπο του. Και ο Ρένος μου τον είχε !

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Πιάνω να γράφω, χτυπάω τα πλήκτρα, μασουλάω δυο λέξεις και στριφογυρνάω σαν φάντασμα τα μεσάνυχτα στο δωμάτιο. Η ώρα περνά και αύριο θα σέρνομαι στη δουλειά, μα η νύχτα ερεθίζει το μυαλό. Κάποιος κάπου κάποτε μου είχε πει πως όταν στη ζωή ανοίγονται δυο δρόμοι, να επιλέγουμε πάντα εκείνον που μας κάνει να φοβόμαστε περισσότερο. Εκείνον που μας κάνει να ιδρώνουμε από τρόμο, κάπου εκεί συναντάς και την ηδονή.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Συνέβη πριν λίγες μέρες σε ένα παραλιακό ταβερνάκι, τα τραπέζια μας ήταν κολλητά, μια και είχε πολύ κόσμο. Κουτσομπόλα δε με λες, αλλά άκουγα τα πάντα, τόσο κοντά που ήμασταν με το νεαρό ζευγάρι. Για φοιτητές τους έκοψα και αν του έκοβες τις φλέβες του αγοριού, το αίμα που θα έτρεχε θα σχημάτιζε το όνομά της.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Χριστέ μου, έρχονται... έρχονται και δεν έχω προλάβει ούτε να μαγειρέψω, ούτε να φτιάξω τα μαλλιά, σαν τη θεια μου τη Βασίλω στο χωριό με το τσεμπέρι θα είμαι. Πώς να εμφανιστώ εγώ μπροστά της; Αυτή στην τρίχα, με το ταγιεράκι της, με τις φιρμάτες της γόβες, το τσαντικό, τα μαύρα της γυαλιά και δε συμμαζεύεται!

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Η δική μου άνοιξη είναι και πόρνη και αγία και μας κοιτάζει στα μάτια με νόημα. Κάνει χατίρια σε όσους δεν ένιωσαν τρυφερότητα και είναι εδώ για να αγκαλιάζει τα λάθη, να υλοποιεί υποσχέσεις και να διώχνει τη μαυρίλα στα ζόρια μας. Η δική μου άνοιξη θέλει έρωτες και καυτές ανάσες.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Σήμερα στη δουλειά είπα μία βλακεία, προσπάθησα να το σώσω κακήν κακώς, ένιωσα απαίσια. Βγαίνοντας το μεσημέρι από το γραφείο και στο δρόμο για την επιστροφή σκέφτηκα πως αν αισθανόμαστε ηλίθιοι για κάτι που κάναμε, αμέσως πρέπει να σκεφτόμαστε ότι πάντα υπάρχουν πιο ηλίθιοι από μας. Όπως εκείνοι που ακόμη πάνε να ακούσουν τα άψογα μαυραγορίτικα σε ομιλίες του Σημίτη, της Διαμαντοπούλου ή του Άδωνι και να πάρουν τα φώτα τους, πώς και πότε θα βγούμε από την κρίση και πόσο έφταιξε ο ελληνικός λαός γι’αυτή!

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Με ρώτησε τι δουλειά κάνω. Απάντησα ότι είμαι κυνηγός αξιόλογων ανθρώπων! Και ότι δυσκολεύομαι, αλλά το παλεύω και νομίζω πως είμαι τυχερή. Α ξιόλογοι άνθρωποι, λοιπόν: τους συναντάς συνήθως εντελώς ξαφνικά. Σύμπτωση; Κάρμα; Άλλες ζωές; Και πόσες ζωές; Ποιος μπορεί να το πει με σιγουριά.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως όσα δύσκολα πέρασες σου είναι εντελώς άχρηστα. Είναι τόσο άχρηστα, όσο τα κοσμήματα και το μακιγιάζ σε μια υπέροχη ερημική παραλία στο Αιγαίο τον Αύγουστο. Σημασία έχει να τακτοποιείς, να ξεκαθαρίζεις και να πετάς. Είναι εκείνα τα ζόρικα μαζέματα...

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Τα ωραία δε θέλω να τα κρατάω μόνο για μένα. Θα σας μιλήσω σήμερα για μια από τις πιο ωραίες και ελπιδοφόρες ερωτικές ιστορίες. Λένε πως ο έρωτας είναι η ζωή μας, η ουσία, η κηροζίνη μας και το εύφλεκτο υλικό για δράση και δημιουργία. Πόσο καλοδεχούμενος και απαραίτητος είναι, όταν είσαι κοντά στα ενενήντα σου χρόνια, το έχω ζήσει το περασμένο καλοκαίρι, ελάτε πιο κοντά να σας πω!...

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Κατά το ανοίξτε τα τρελάδικα να βγει ο κόσμος έξω... Ανοίξτε τις εκκλησίες να μπουν οι παγωμένοι και απελπισμένοι μέσα και μην πετάτε την μπάλα στην κυβέρνηση, στον Αλέξη, στους ξενοδόχους... οπουδήποτε στην εξέδρα γενικώς και ειδικώς. Κάτι είπαμε για σήκωμα των μανικιών όλων μας. Τι είναι, μωρέ οι ναοί; Τσιφλίκι σας είναι; Είπαμε ο χριστιανισμός είναι θρησκεία αγάπης, έτσι δε λέτε; Πώς κοιμάστε απόψε ήσυχοι, όταν μωρά τρέμουν στο κρύο;

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Τελευταίες ώρες του χρόνου και ο νους μου πηγαίνει στους άστεγους, στους άπορους, στους πρόσφυγες, στους φυλακισμένους, στους αρρώστους, στα παιδιά που νοσηλεύονται και στις μάνες πάνω από το κεφάλι τους. Τακτοποιώ διάφορα μέσα στο σπίτι, κοιτάζω την κόρη μου να κάνει γκριμάτσες αστείες... τάξη στη γενικότερη αταξία, όταν το βλέμμα μου πέφτει σε μια δήλωση του σκληρού και αδίστακτου Σόιμπλε και σε σχόλια των εγχώριων φρούτων της δημοσιογραφίας να τον σιγοντάρουν, με το αζημίωτο βεβαίως βεβαίως, πιστοί πάντα στις επιταγές των μεγαλοσυμφερόντων. Γελάω, για να μη χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. "Ψυχραιμία, όλα θα πάνε καλά..." ψελλίζω.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Με ρώτησε σήμερα μια γνωστή μου πόσες μέρες νήστεψα για τα Χριστούγεννα. Όταν της είπα ''καμία'', με κοίταξε λες και την πρόσβαλα. Στο μεταξύ είναι ο τύπος του ανθρώπου εκείνου που εύχεται με ευκολία "ψόφο" και χαίρεται όταν ακούει τον σεβαστό ιεράρχη να εύχεται να σαπίσουν χέρια, πόδια... και... καλά, καλά, δε συνεχίζω, γιορτή αγάπης είναι τα Χριστούγεννα.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά   Οι μέρες περνούν και παρά τα ζόρια μας τραβάμε κουπί να περάσουμε όσο γίνεται πιο όμορφα τις γιορτές. Γιατί δεν είμαστε μόνοι, έχουμε ζευγάρια μάτια που μας κοιτάζουν και περιμένουν το δικό μας βλέμμα που θα τους δώσει ασφάλεια με το " ...μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ " . Γι'αυτό και αντέχουμε και παλεύουμε με δύναμη και πείσμα. Εκεί όμως που πάμε να πούμε " Αγάντα και φτάνουμε, αδέλφια, κουράγιο να βγει ο δίσεχτος, πριν μας βγει η ψυχή... " δεχόμαστε επικίνδυνες προκλήσεις για τα νεύρα μας.

γράφει η Ζωή Χατζηθωμά Λένε ότι στο μυαλό μας υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο, ένα όριο και ένα επικίνδυνο μονοπάτι. Αν το περάσεις, δύσκολα γυρίζεις πίσω. Εκεί μπορεί να αλλάξεις για πάντα. Μπορεί να γίνεις καλύτερος. Να παλέψεις με τους δαίμονές σου, να αποκτήσεις ποιότητα και ήθος και να μοσχοβολάς από όπου περνάς, αφού θα κάνεις τον κόσμο καλύτερο και πολλούς ανθρώπους γύρω σου χαρούμενους.