Καλλίπολις εδώ στο νότο

Στη ΝΔ ο δήθεν μεταρρυθμιστής άθλιος Κούλης δίνει όρκο αιώνιας υποταγής στον αρχιεπίσκοπο Τζερόνιμο και τάσσεται κατά τού διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας. Στο ΠΑΣΟΚ η δήθεν προοδευτική Φώφη ξηλώνει τις αρμοδιότητες δικών της επιλογών σε ένα ρεσιτάλ αρχηγισμού που θυμίζει Ανδρ. Παπανδρέου αλλά στο κωμικότερο όπως καθετί, άλλωστε, στην Ιστορία που επαναλαμβάνεται.

Η γαλλική Αριστερά στο πρόσωπο του Ζαν Λικ Μελανσόν απώλεσε μια ιστορική ευκαιρία να μπει στο β' γύρο των προεδρικών εκλογών και να τις κερδίσει. Δεν συμμερίζομαι, επομένως, απόψεις σύμφωνα με τις οποίες πήγε πολύ καλά και πως το μέλλον τής ανήκει. Ποιος ξέρει, άλλωστε, πώς θα έχουν διαμορφωθεί οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στη Γαλλία και στην Ευρώπη ύστερα από πέντε χρόνια, όταν και θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, προκειμένου να εξάγει κανείς συμπεράσματα από τώρα;...

Αν ρωτήσετε έναν μέσο νεοδημοκράτη ποιο ακριβώς είναι το οικονομικό πρόγραμμα της ΝΔ, μάλλον δεν θα μπορέσει να σας απαντήσει με σαφήνεια. Αν, πάλι, τον ρωτήσετε για την κατάσταση στη Βενεζουέλα, μολονότι η συγκεκριμένη χώρα βρίσκεται σε άλλη ήπειρο και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη δική μας, θα φανεί πιο κατηγορηματικός στην απάντησή του: "τα κομμούνια φίλοι τού Τσίπρα σκοτώνουν κόσμο ή τον αφήνουν να πεθάνει από την πείνα"...

"Αν έστω κι ένα παιδί σε κάποια άκρη τού κόσμου πεθαίνει από την πείνα ή από τον πόλεμο, τότε ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει οικτρώς", είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης και δυστυχώς (και) οι εξελίξεις στη Συρία επιβεβαιώνουν τον ουμανιστή φιλόσοφο. Η διεθνής κοινότητα είναι απαραίτητο, πριν καταλήξει σε βεβιασμένα συμπεράσματα, να εξετάσει λεπτομερώς ποιος ευθύνεται για το φριχτό θάνατο και παιδιών από χημικά αέρια.

Αν κλείσει η αξιολόγηση με τους όρους που έχουν διαρρεύσει, την "βάψαμε". Αν, πάλι, δεν κλείσει, την "πατήσαμε". Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί σε αδρές γραμμές ο τραγέλαφος που ζούμε, με την απορία να γίνεται όλο και πιο έντονη όσο η κυβέρνηση υποχωρεί στις απαιτήσεις τού πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού: Αλέξη Τσίπρα, τι κάνουμε εμείς οι Αριστεροί εδώ πέρα;

Υπάρχει ακόμα πιο αποτελεσματικός τρόπος να μην ξαναεγκληματήσει κανείς από το να τον ρίξουμε σε ένα μπουντρούμι και να πετάξουμε τα κλειδιά: να τον ψήσουμε στην ηλεκτρική καρέκλα ή -για τους πιο μερακλήδες- να του πάρουμε το κεφαλάκι στη γκιλοτίνα. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε ότι δεν πρόκειται να ξαναβλάψει την κοινωνία και στέλνουμε ταυτοχρόνως ένα ηχηρό μήνυμα στην κοινωνία πως αυτή θα είναι η κατάληξη όσων παραβιάζουν το νόμο...

Τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο περίπλοκα όσο φαίνονται: όταν κάποιος, για παράδειγμα, επιτίθεται με δολοφονικές διαθέσεις σε κάποιον ο οποίος δεν είναι τύραννος, όπως συνέβη στον Αλέξη Λάζαρη, αυτό μόνο μια ονομασία έχει κι αυτή δεν είναι "πολιτική πράξη". Είναι έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου κι όποιος το διαπράττει δεν έχει καμιά δικαιολογία. Πόσω μάλλον όταν ανήκει σε ένα σχηματισμό, και μάλιστα ως ηγετικό του στέλεχος, ο οποίος είναι κοινοβουλευτικός αλλά στην ουσία πρόκειται για εγκληματική οργάνωση, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Έχω υποστηρίξει κι επιμένω σε αυτό ότι υπάρχουν συντάξεις που μπορούν, αλλά και συντάξεις που πρέπει να περικοπούν, ανεξαρτήτως αν αυτή είναι η επιθυμία και του ΔΝΤ, για να καταστεί βιώσιμο το ασφαλιστικό και να απονεμηθεί κοινωνική δικαιοσύνη. Επαναλαμβάνω ότι δεν αναφέρομαι σε εκείνους που έβαζαν από την τσέπη τους χρήματα ή οι ιδιώτες εργοδότες τους για να μπορούν στα γεράματά τους να έχουν μια καλή σύνταξη, αλλά σε αυτούς που συμπεριφέρονταν με το δημόσιο ταμείο σαν να ήταν δικό τους.

Η χθεσινή ήταν μια τραγική ημέρα για την ΕΕ. Κι αυτό γιατί η ενεργοποίηση από τη Μεγάλη Βρετανία τού άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας γυρίζει πίσω την Ενωμένη Ευρώπη 70 χρόνια, όταν δεν υπήρχε παρά μόνο ως μεμονωμένα κράτη τα οποία είχαν μόλις βγει από έναν παγκόσμιο πόλεμο. Και το τραγικότερο είναι πως το διαζύγιο δεν πρόκειται να αποδειχθεί βελούδινο για προφανείς λόγους: πώς θα μπορεί να πείθει το Βερολίνο ότι μια Ευρώπη υπό την κηδεμονία του είναι η καλύτερη λύση για τους λαούς της στην περίπτωση που η Γηραιά Αλβιόνα αποχωρήσει από αυτή χωρίς σοβαρό τραυματισμό της;

Φανταστείτε έναν πατέρα που τα παιδιά του βρίσκονται στη φυλακή ή δικάζονται για παραβίαση των περισσότερων διατάξεων του Ποινικού Κώδικα, αλλά εκείνος δίνει συμβουλές εξ άμβωνος σε άλλους γονείς και θα αντιληφθείτε τι εικόνα μου άφησε η τηλεοπτική επανεμφάνιση του αρχιερέα τής διαπλοκής. Ανάμεσα σε άλλα, στη συνέντευξη-παρωδία που παραχώρησε, όταν ρωτήθηκε για τα μάτια τού κόσμου για την πλειάδα των συνεργατών του που συνελήφθησαν κλέβοντας οπώρας -τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γ. Παπαντωνίου- εκείνος απάντησε "αφοπλιστικά" πως η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο!

Πριν ένα μήνα περίπου είχα γράψει ότι οι ουσιαστικές επιλογές τού Αλέξη Τσίπρα στην περίπτωση που θέλει να αυτοαποκαλείται Αριστερός είναι δύο: είτε ρήξη με τους δανειστές είτε εκλογές. Το ίδιο επαναλαμβάνω και σήμερα και πολύ πιο έντονα μάλιστα, αφού στο μεσοδιάστημα έχει γίνει ακόμα καθαρότερο ότι οι θεσμοί δεν πρόκειται να υπαναχωρήσουν από ακραίες θέσεις τους όσον αφορά τη συνέχιση της λιτότητας και την απαξίωση της εργατικής νομοθεσίας.

Υποτίθεται πως ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί ψήφισαν το Brexit ήταν και για να είναι πιο ασφαλείς. Μόνο που (και) αυτή η ιδεοληψία σκοτώθηκε την ώρα που ο δολοφόνος πατούσε το γκάζι τού αυτοκινήτου του στη γέφυρα του Γουέστμινστερ το απόγευμα της Τετάρτης, σκορπώντας τον θάνατο στο κέντρο τού Λονδίνου...

Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η λίμνη Βιστωνίδα ανήκε στο ελληνικό Δημόσιο κι όχι στο Βατοπέδι ώστε το τελευταίο να μπορεί να την ανταλλάξει με άλλα κρατικά φιλέτα με τη βοήθεια "παραπλανηθέντων" υπουργών, οι οποίοι δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν και φυσικά δεν δικάστηκαν ποτέ, αφού ο πρωθυπουργός τους έσπευσε να κλείσει τη Βουλή και να παραγραφούν τα αδικήματά τους. Κι όμως, για το έγκλημα σε βάρος τής δημόσιας περιουσίας αποφάσισε πως δεν φταίει κανείς, πως όλος αυτός ο συντονισμός δεν προέκυψε από δόλο, αλλά έγινε από μόνος του, με τη βοήθεια ίσως του θεού που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να συνδράμει το έργο τού γέροντα Εφραίμ, ο οποίος συνεχίζει να περιοδεύει ανά τη χώρα με τις θαυματουργές του εικόνες και, "φυσικά", με το αζημίωτο.

Όλοι μιλάνε εδώ και καιρό για την ανάγκη αλλαγής αναπτυξιακού μοντέλου, αλλά ελάχιστοι το εννοούν. Άκουγα, για παράδειγμα, τις προάλλες τον Αλέξη Τσίπρα να σημειώνει πως οι συντάξεις  όλες ανεξαιρέτως- δεν μπορούν να κοπούν κι άλλο γιατί χάρη σε αυτές συντηρούνται ολόκληρες οικογένειες.

Οι τρομοκράτες είναι πολύ, μα πολύ άδικοι με τη ΝΔ και ιδίως με τους Αδ. Γεωργιάδη και Β. Κικίλια - δεν ξέρω αν ακολουθήσει κι άλλος. Η αξιωματική αντιπολίτευση, ο αντιπρόεδρος κι ο εκπρόσωπος Τύπου της είναι γνωστό τοις πάσι ότι δεν θα έστελναν ποτέ βόμβες στον Β. Σόιμπλε και στο ΔΝΤ. Φιλάκια μπορεί, αλλά βόμβες ποτέ...

Μακάρι να μπορούσα να συμμεριστώ τη χαρά για την επικράτηση του Μ. Ρούτε στην Ολλανδία. Δεν το μπορώ, όμως, κι αυτό όχι γιατί ο νικητής είναι κεντροδεξιός ή γιατί επιθυμούσα την επικράτηση της ακροδεξιάς στη Χώρα τής Τουλίπας. Πολύ φοβάμαι πως στην ολλανδική κάλπη δεν κέρδισε η Ευρώπη ούτε ηττήθηκε ο λαϊκισμός, κατά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, το ακριβώς αντίθετο συνέβη...

Τον καιρό που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα τα περιβαλλοντικά ζητήματα απασχολούσαν πολύ περισσότερο τη δημόσια σφαίρα. Κόμματα όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν δυναμώσει, μαζί με το σχετικό ακτιβιστικό κίνημα, κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας υποσχόταν "πράσινη" ανάπτυξη πριν γελοιοποιήσει έννοιες και προοπτικές.

Για να μπορείς ανερυθρίαστα να κουνάς το δάχτυλο στους βρόμικους οφείλεις να πληροίς μια πολύ συγκεκριμένη προϋπόθεση κι αυτή δεν είναι άλλη από το να είναι το δικό σου δάχτυλο καθαρό. Σε διαφορετική περίπτωση είναι πολύ εύκολο να κατηγορηθείς για υποκριτής και φαρισαίος. Επί του πρακτέου, η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν κατηγορεί τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για το "θάψιμο" υποθέσεων οι οποίες αν είχαν πρωταγωνιστές τον πρωθυπουργό, υπουργούς, βουλευτές ή ακόμα και στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν ξεσηκώσει το πανελλήνιο...

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω πολύ για να πείσω τους περισσότερους από εσάς για το πόσο επικίνδυνος είναι ο Ρ. Τ. Ερντογάν, όχι μόνο για τη δημοκρατία στη χώρα του ή την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και στο Αιγαίο, αλλά για ολόκληρη την παγκόσμια ασφάλεια. Την Τουρκία κυβερνά ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος, ο οποίος επαληθεύει τη ρήση ότι η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απολύτως.

Δεν παρακολουθώ το "Survivor", αλλά όχι γιατί δήθεν δεν ταιριάζει με το γούστο μου, όπως ισχυρίζονται διάφοροι θολοκουλτουριάρηδες. Άλλωστε στα μεταμεσονύχτια σερφαρίσματά μου στο YouTube έχω δει πολύ πιο "καμμένα" βίντεο. Απλώς δεν έχει τύχει να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο ριάλιτι, το οποίο μπορεί να προσβάλλει την αισθητική μου, αλλά και μπορεί να μην την προσβάλλει.