Καλλίπολις εδώ στο νότο

γράφει ο Μπάμπης Γεωργούλας   Ποιος χαράζει τη γραμμή στη ΛΑ.Ε; Στις εκλογές, κατά τεκμήριο, τα κόμματα, φροντίζουν να προσδιορίσουν με ακρίβεια τον κύριο αντίπαλό τους, ώστε με εύστοχες επιθέσεις εναντίον του να τον αποδυναμώσουν. Επιχειρώντας να τοποθετήσουμε σ’ αυτό το πλαίσιο τη Λαϊκή Ενότητα, τι θα μπορούσαμε να πούμε; Υπάρχει στη διάθεσή μας η σύντομη ιδρυτική διακήρυξή της και το εκλογικό πρόγραμμά της. Και τα δύο, όμως, είναι λόγος που διατυπώθηκε πριν αρχίσει ουσιαστικά η εκλογική μάχη, και γι’ αυτό δεν έχουν ιδιαίτερη ερμηνευτική αξία.

γράφει ο Γιώργος Βεργόπουλος Το αποτέλεσμα των εκλογών ανέδειξε νικητή όχι μόνον στην μείζονα σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ για τη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά και στην ενδοαριστερή αντιπαράθεση που προέκυψε μετά την αποχώρηση της ΛΑΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η συντριπτικά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ έκβαση αυτής της αντιπαράθεσης ζητά μιαν ερμηνεία. Πώς έγινε και μετά την αποχώρηση περισσότερο του 1/3 της Κεντρικής Επιτροπής, 26+ βουλευτών και μερικών από τα πιο προβεβλημένα κυβερνητικά στελέχη, ο εκλογικός συσχετισμός ήταν 35,5% ΣΥΡΙΖΑ και 2,9% ΛΑΕ;

Αγαπητέ Αλέξη, είμαι ένας από αυτούς που συνέχισαν να σε στηρίζουν δημόσια ακόμα κι όταν υποχώρησες στον εκβιασμό και μας έφερες μνημόνιο, όταν άφησες το κόμμα σου να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, κι όταν έπεφταν όλοι σε ΜΜΕ και social media να σε κατασπαράξουν, είτε επειδή παραήσουν αριστερός για τα γούστα τους είτε επειδή δεν ήσουν καθόλου. Δεν επιχειρηματολόγησα υπέρ σου επειδή προσδοκώ προσωπικά ανταλλάγματα, ούτε επειδή θαυμάζω το χαμόγελο σου. Απλά είδα ότι όντως διαπραγματεύτηκες όσο μπορούσες, ακολουθώντας μια τολμηρή στρατηγική με μοναδικό όπλο το δίκιο μας ενάντια στα τρισεκατομμύρια των δανειστών και την τεράστια πολιτική επιρροή που τους εξαγοράζουν.

γράφει ο Ηρακλής Πλιάκης *  Στις 5 Ιουλίου χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία. Εκείνο το βράδυ ήταν διάχυτο από αισιοδοξία και αίσθημα ανάτασης, ενώ ο λαός ήταν έτοιμος να κάνει θυσίες, αρκεί να του δινόταν η δυνατότητα να προχωρήσει μπροστά με αξιοπρέπεια. Δυστυχώς οι «εταίροι μας», εξαιρετικά κοντόφθαλμα, δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να επιτρέψουν στην Ελλάδα να κάνει επανεκκίνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ νικητή - έστω και στα σημεία. Αναπόφευκτα, η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων βρήκε τον λαό να νιώθει ηττημένος και απογοητευμένος.

γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης Όταν οι βουλευτές της τότε «Αριστερής Πλατφόρμας» -αλλά και άλλοι- άρχισαν να διαφοροποιούνται από την κυβέρνηση στη Βουλή και η διάσπαση άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα, ο Αλέξης Τσίπρας είχε υπογραμμίσει την ανάγκη να αντιστοιχηθεί «ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ». Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε λοιδορηθεί εσωκομματικά και τού είχε καταλογιστεί ότι προσπαθεί να «προσπεράσει» το κόμμα και να χτίσει αδιαμεσολάβητη σχέση με τους πολίτες. Μάλιστα, σε συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, δεν είχε περάσει η πρόταση Τσίπρα για διεξαγωγή εσωκομματικού δημοψηφίσματος, προκειμένου όλα τα εγγεγραμμένα μέλη του κυβερνώντος κόμματος, σε όλη την Ελλάδα, να αποφανθούν επί της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου.

γράφει ο Τάσος Παππάς Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είχε υπογραφή: Αλέξης Τσίπρας. Ο ρόλος του σ’ αυτές τις εκλογές και βεβαίως στο δημοψήφισμα ήταν καθοριστικός. Δεν ήταν πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ αυτοί που πίστευαν και ήθελαν τη νίκη. Μερικά από τα πιο εμβληματικά στελέχη του κόμματος άργησαν να εμπλακούν στη μάχη και όταν το έκαναν διεκπεραίωσαν την αποστολή τους τυπικά, από υποχρέωση και χωρίς πάθος. Άλλα σκεπτόμενα ιδιοτελώς (άσε τον αρχηγό να βγάλει το φίδι από την τρύπα), άλλα απογοητευμένα από το Μνημόνιο και τη διάσπαση δεν είχαν το κουράγιο (για ενθουσιασμό ούτε λόγος) να συγκρουστούν με τον αντίπαλο και τους πρώην συντρόφους τους και άλλα δεν έκρυβαν στις ιδιωτικές συζητήσεις τους την επιθυμία τους να επιστρέψει το κόμμα στην αντιπολίτευση για να μην υποχρεωθεί να διαχειριστεί μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, από την οποία προέβλεπαν -και συνεχίζουν να το φοβούνται- ότι θα βγει βαριά λαβωμένο.

γράφει ο Θανάσης Καρτερός Κοιτάξτε τώρα μια ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος. Νίκησε η τρόικα, διακηρύσσουν όχι μόνο ο Βαρουφάκης, αλλά και αριστεροί άνθρωποι, με καθαρή πορεία και χρόνια πείρας. Νίκησε η Μέρκελ, η Φραγκφούρτη, ο Σόιμπλε, το κατεστημένο, ο καπιταλισμός, το κακό το ριζικό μας, λένε. Και πώς αυτό, βρε παιδιά; Απλούστατο: Νίκησε ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι κόμμα του Μνημονίου, της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του κατεστημένου, του καπιταλισμού. Άρα νίκησαν όλοι αυτοί. Όπερ έδει δείξαι.

Όσο κι αν δεν βολεύει αυτό πολλούς νεοφιλελεύθερους, όπως στο Ποτάμι ή τον Θ. Τζήμερο, οι ιδεολογίες όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει, αλλά ζουν και βασιλεύουν ακριβώς γιατί η γενεσιουργός αιτία τους, δηλαδή οι ταξικές ανισότητες, εξακολουθούν να είναι παρούσες. Το απόδειξε και η ψήφος τής Κυριακής, όταν παρά τη ρητορική πως η "στροφή" ΣΥΡΙΖΑ θα τον αποξένωνε από τις λαϊκές τάξεις και θα τον ενδυνάμωνε στις μεγαλοαστικές συνέβη το ακριβώς αντίθετο: στο Κερατσίνι και στο Πέραμα, για παράδειγμα, έλαβε πάνω από 40% ενώ στην Εκάλη 8% και στη Φιλοθέη 17%, πιο κάτω μάλιστα από τα αντίστοιχα ποσοστά τού Ιανουαρίου. Ας μην γράψω καλύτερα για τις πολύ χαμηλότερες επιδόσεις τού ΚΚΕ και του ΚΚΕ 2 (Λαϊκή Διάσπαση) στις εργατικές συνοικίες και στενοχωρήσω τους νταβατζήδες τής εργατικής τάξης και τους άφρονες υποστηρικτές τους...

γράφει ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης Η εικασία: Με το που προκηρύχθηκαν οι εκλογές, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι τα λαϊκά στρώματα θα εγκαταλείψουν τον ΣΥΡΙΖΑ μαζικά. Κι αν πάρει τελικά κάποιο αξιοπρεπές ποσοστό, τούτο θα οφείλεται στις αυξημένες εισροές από την μεσαία και την ανώτερη τάξη. Άλλωστε, η βασική κατηγορία που εκτόξευαν οι εξ αριστερών αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι άλλαξε στρατόπεδο, εγκατέλειψε τους φτωχούς κι εκείνοι θα του το ανταποδώσουν στα ίσα. Μερικοί μίλησαν ακόμη και για προδοσία.

γράφει ο Νίκος Παπαδημητρίου ΣΥΡΙΖΑ - Podemos - Venceremos. Το σύνθημα ακούστηκε ξανά το βράδυ των εκλογών, είχε όμως ακουστεί και στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, στην Αθήνα, το βράδυ της Παρασκευής - και η παρουσία, σε αυτήν, του Πάμπλο Ιγκλέσιας ήταν μόνο η αφορμή… Πολλές φορές έχει περιγραφεί -και από τα χείλη του Αλέξη Τσίπρα- τι θα σήμαινε μελλοντικά να μην είναι μόνος του ο πρωθυπουργός της Αριστεράς σε μια από ουδέτερη ώς εχθρική σήμερα σύνοδο κορυφής. Πώς θα ήταν, με άλλα λόγια, συνάντηση αρχηγών κρατών της Ε.Ε., με τη συμμετοχή του Αλ. Τσίπρα, του Π. Ιγκλέσιας, του Τζ. Κόρμπιν κ.ά. Τι θα σήμαινε τόσο για την τύχη της διαρκούσης ελληνικής διαπραγμάτευσης όσο και για την πορεία της ηπείρου μας εν γένει.

γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου Σε λίγο θα βγάλουν ηλίθιο τον ελληνικό λαό επειδή ψήφισε όπως ψήφισε… Άλλοι μιλούν για συντηρητικοποίηση, άλλοι για «πασοκικό» DNA πού δεν ξεριζώνεται, οι πιο κακεντρεχείς για υποτελή στάση και οι απολίτικοι για «θύματα» της φανερής γοητείας του Τσίπρα… Αδύναμοι να «διαβάσουν» τις ιστορικές μεταβολές που έχουν ξεκινήσει ήδη να συντελούνται, επιχειρούν να στριμώξουν τους πολίτες στα δικά τους μικρά μεγέθη, άλλοτε μικρόνοα, άλλοτε μικρόψυχα και πάντα μικροπρεπή…

Όλοι τον επικαλούνται, όλοι ισχυρίζονται ότι θέλουν το καλό του κι όλοι τον αγαπάνε μέχρι να τους γυρίσει την πλάτη. Τότε παύει να είναι σοφός, και γίνεται ένας λαός άβουλων ραγιάδων, που δεν ξέρει τι του γίνεται και καλά να πάθει ό,τι και να του συμβεί από δω και πέρα. Μέχρι να έρθει η επόμενη προεκλογική περίοδος, οπότε με μαγικό τρόπο μετατρέπεται ξανά σε σοφός. Και κυρίαρχος επίσης.

γράφει ο Θανάσης Καρτερός Γιατί υπέστη τόσο συντριπτική, ταπεινωτική θα λέγαμε, εκλογική ήττα η ΛΑΕ; Δεν είναι δουλειά μας, θα πείτε, να ασχοληθούμε με όσα οδήγησαν στον κουβά όσους πήραν την πρωτοβουλία να αποσχιστούν από τον "εναπομείναντα". Δουλειά τους είναι. Κι όμως, επειδή τα διασπαστικά παθήματα καλό είναι να γίνονται ενωτικά μαθήματα, έχει τη σημασία του να επισημάνουμε μερικά από τα στοιχεία που εξασφάλισαν την αυστηρή εκλογική τιμωρία της ΛΑΕ.

γράφει ο Γιώργος Μουργής Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, της Αριστεράς στις εκλογές της 20 Σεπτέμβρη δε χαρίζεται σε όποιον δεν το αξίζει. Όχι από ρεβανσισμό ή υπεροψία, απλά γιατί έχει ονοματεπώνυμο και υπογραφή. Η πολιτική χαρτογράφηση έβαλε την τελική σφραγίδα. Η νίκη αυτή ανήκει στην καθημαγμένη κοινωνία. Αυτή επέλεξε να ανοίξει την παρένθεση όπως αρμόζει στην Αριστερά.

γράφει ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης Επιτρέψτε μου λίγα λόγια για τους ηττημένους ή τους ολιγότερο νικητές των εκλογών. Για τους νικητές που θα συγκυβερνήσουν, το μόνο που έχω να πω είναι «ούτε ψύλλος στον κόρφο τους». Νέα Δημοκρατία: Με τη συμπαράσταση των συστημικών ΜΜΕ και των συστημικότατων δημοσκόπων, ο Μεϊμαράκης προσπάθησε να νεκραναστήσει τη Ν.Δ. και το μόνο που κατάφερε ήταν να ξεπεράσει σε ύψος τον Σαμαρά κατά 0,3%. Χέζε ψηλά κι αγνάντευε, Βαγγέλη μου. Το φουντωτό μουστάκι της στάνης δεν μπόρεσε να κρύψει το μοχθηρό και εκδικητικό πρόσωπο μιας Δεξιάς που ακόνιζε τα δόντια της για να ξαναδαγκώσει το παχουλό φιλέτο της εξουσίας.

γράφει ο Θανάσης Καρτερός Κυρίες και κύριοι της αρπαχτής, της διαπλοκής, της ρεμούλας, των σούξου μούξου κυκλωμάτων, της εξουσιαστικής μονιμότητας, της μόνιμης εξουσιαστικότητας, της αβρής Ν.Δ., της σκληρής Ν.Δ., της κουτσαβάκικης Ν.Δ., των ποταμηδόν παρατασσόμενων, των παροχθίως συμπαρατασσόμενων: Δυστυχώς μπλέξατε με τα κωλόπαιδα. Ο αγύρτης επικεφαλής τους ξαναμπαίνει σήμερα στο Μαξίμου. Και θα πρέπει να το πάρετε πια απόφαση, ότι ήρθαν για να μείνουν. Ας μην είμαστε εμπαθείς, εντάξει. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε και απαθείς.

Τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την ισχυρή εντολή που ζήτησε. Παρά τις επιθέσεις, συχνά ανοίκειες, που δέχτηκε από πολλές πλευρές. Παρά την προσπάθεια των ακραίων συντηρητικών της Ευρώπης, που για άλλη μια φορά επιχείρησαν να παρέμβουν στα εσωτερικά της Ελλάδας και να εκβιάσουν τους Έλληνες. Παρά την απεγνωσμένη προσπάθεια της διαπλοκής. Και παρά το γεγονός ότι δέχτηκε πυκνά πυρά από πρόσωπα και δυνάμεις που προήλθαν από τις γραμμές του.

γράφει ο  Δημήτρης Βάσσιος Λίγες ώρες πριν το άνοιγμα της κάλπης το πρώτο ερώτημα που ζητά απάντηση είναι αν θα ολοκληρωθεί το πραξικόπημα που σχεδιάστηκε πολύ πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου από ξένα κέντρα και ντόπιους πρόθυμους και καλοθελητές για την ανατροπή της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη. Το δεύτερο ερώτημα είναι αν η πιθανότητα επιτυχίας του πραξικοπήματος στην Ελλάδα θα οδηγήσει σε ήττα και τα αντίστοιχα εγχειρήματα κατά της λιτότητας με τις εκλογικές μάχες που ακολουθούν στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Η μάχη που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στην απόπειρα παλινόρθωσης της ελληνικής δεξιάς, δεν είναι μάχη μόνο ενάντια στον Μεϊμαράκη και το ακροδεξιό μόρφωμα που τού άφησε ο Σαμαράς. Είναι αγώνας για την ήττα των νεοφιλελεύτερων πολιτικών της λιτότητας και του αυταρχισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και  για άλλα που μοιάζουν δευτερεύοντα.

"Ο πόθος του λαού μας για ζωή, για το δίκιο και την αξιοπρέπειά του, δε μπορεί να γίνει παρένθεση. Και δε θα γίνει παρένθεση", τόνισε ο Α. Τσίπρας από την εξέδρα της πραγματικά μεγαλειώδους συγκέντρωσης του ΣΥΡΙΖΑ, στο Σύνταγμα. "Τη Κυριακή έχουμε μπροστά μας ακόμα ένα κρίσιμο δημοψήφισμα. Το δίλημμα της κάλπης είναι αν θα αφήσουμε την Ελλάδα να γυρίσει πίσω ή θα συνεχίσουμε μαζί τη μεγάλη προσπάθεια που ξεκινήσαμε το Γενάρη, να επιστρέψει στη πατρίδα μας η αξιοπρέπεια", πρόσθεσε χαρακτηρίζοντας έτσι τις εκλογές της Κυριακής. "Η μάχη για την αλλαγή της Ευρώπης, όχι μόνο δε τελείωσε τον Ιούλη, αλλά τώρα καλούμαστε να αποδείξουμε ότι δε παραδίδουμε τα όπλα", πρόσθεσε.

Η Ιστορία γράφεται παντού Αγωνιζόμαστε - Συμμετέχουμε - Ψηφίζουμε Το Αύριο έχει ταυτότητα