Καλλίπολις εδώ στο νότο

γράφει ο Σταμάτης Θεοδωρόπουλος * Άνοιξαν οι «Ασκοί του Αιόλου» στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το πρωινό όπου συμφωνήθηκε το νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας μέσω του ESM στο οποίο κατέληξε η σύνοδος της Ευρωζώνης. Και τι δεν ακούσθηκε όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Βέβαια οι «ασκοί» και το  « άνοιγμά »  τους δεν είναι κάτι που εντυπωσιάζει, μιας και κοινό μυστικό ήταν πως πάντοτε υπήρχαν δυο βασικές, ριζικά αντίθετες ως προς τον πολιτικό - στρατηγικό τους προσανατολισμό αντιλήψεις, εντός του κόμματος, οι οποίες διαιωνίζονταν για χρόνια ολόκληρα και που γινόντουσαν διαρκείς προσπάθειες ώστε να διαφυλαχθεί η ενότητα, με «χρυσές τομές» και ισορροπίες.

γράφει η Κωνσταντίνα Κούνεβα * Είμαστε όλοι πολύ απορροφημένοι από όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα με τις διαπραγματεύσεις για το νέο Μνημόνιο. Λογικά, αφού τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα φανταζόμασταν ως Αριστερά. Κι αυτό μας γεμίζει θλίψη και αγωνία. Αλλά, ταυτόχρονα, δεν μας επιτρέπεται να καταθέσουμε τα όπλα, να σταματήσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας ως εκπρόσωποι των εργαζόμενων και των πιο αδύναμων, στη Βουλή ή στην Ευρωβουλή.

Η σελίδα του Pablo Iglesias στο facebook Δεν είναι μόνο οι Πρώτοι Θέμοι αλλά και πολλοί (πρωτο)αριστεροί που χαίρονται για την πτώση,των ποσοστών των Podemos στις δημοσκοπήσεις, λόγω Τσίπρα όπως αυθαίρετα βγάζουν συμπέρασμα. Έτσι, με την λογική τους ο Ιγκλέσιας πήρε χαμπάρι ότι για την πτώση των ποσοστών η αιτία είναι ο Τσίπρας και αφαίρεσε την φώτο που είναι μαζί του και στη θέση της θα βάλει μια με τον Λαφαζάνη. Με την ίδια λογική όταν γυρίσει από τις διακοπές θα βγάλει πύρινους λόγους που θα ζητά την έξοδο της Ισπανίας από την ΕΕ και το ευρώ για να ανεβάσει τα ποσοστά των Podemos... το ίδιο θα κάνει και το Σιν Φέιν στην Ιρλανδία.

Από την ψήφιση του τρίτου μνημονίου παραμονές Δεκαπενταύγουστου, έχουν περάσει ήδη πέντε ημέρες. Κρίνοντας από τα αποτελέσματα, η Παναγία δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα για να ανατρέψει αυτή την εξέλιξη, παρά το γεγονός πως συνέβη παραμονές της γιορτής της. Ωστόσο, υπάρχει και η άποψη πως το θαύμα συνέβη τελικά. Και αυτό είναι το μνημόνιο.

Η χρόνια θεσμική υπανάπτυξη της χώρας, σε συνδυασμό με τις παρατηρούμενες τον τελευταίο καιρό  παλινωδίες , αυτονόητα συνηγορούν στη σκέψη ότι σε αυτήν την προσπάθεια της εθνικής ανάταξης που έχομε μπροστά μας, δεν περισσεύει κανένας... Το σημερινό μας πρόβλημα δεν είναι τόσο η ακήρυχτη πτώχευση, όσο είναι το γεγονός ότι η κοινωνία μας έχει ήδη πληγεί ανεπανόρθωτα σε επίπεδο τυπικών θεσμών, με προεξέχον δείγμα αυτής της καθολικής κατάπτωσης τον "ανεξάρτητο" θεσμό της "δικαιοσύνης" . Όμως πέρα από την ατιμωρησία και της ασυλία με την οποία περιβάλλονται οι ολετήρες του κοινωνικού μας ιστού, μια σειρά άλλων παραβιάσεων συντελείται και μάλιστα σε ασύλληπτα όρια, πολύ πέρα από τη συνταγματική κανονικότητα, έξω από τη διεθνή νομιμότητα και έτη φωτός μακριά από τις επιταγές της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Ο Κώστας Μητρόπουλος σατιρίζει την επικαιρότητα

Η κυβέρνηση πέρασε την συμφωνία - έχασε την δεδηλωμένη. Η αριστερή πλατφόρμα έκανε το μοιραίο λάθος και ελευθέρωσε τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα και της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ: Μπορούν τώρα εντελώς θεσμικά και δημοκρατικά να ζητήσουν την λαϊκή επιδοκιμασία (ή αποδοκιμασία) στην πορεία που επέλεξαν για την νέα συμφωνία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη εφαρμογή του πολιτικού τους σχεδίου χωρίς εσωτερικές τρικλοποδιές στην ανασυγκρότηση κράτους και παραγωγής. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, που λέει και η παροιμία. Οι εκλογές έρχονται πολύ γρήγορα και με το ελάχιστο κόστος: πριν ανοίξουν τα σχολεία, η αγορά και η διαπραγμάτευση για τον τρόπο της συμφωνημένης μείωσης του χρέους.

Φέτος ο Αλέξης Τσίπρας έκανε πολυτελείς διακοπές στη θαλαμηγό και τη βίλα γνωστού εφοπλιστή. Απαίτησε όμως ο χώρος να διαμορφωθεί κατάλληλα ώστε να θυμίζει φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Προς τούτο επιστρατεύτηκε και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος κάθισε ταμείο στα σουβλάκια. Την ίδια στιγμή ο Αλέκος Φλαμπουράρης παραθέριζε στο γιοτ μεγαλοβιομήχανου απολαμβάνοντας την παρέα όμορφων call girls, σνιφάροντας κοκαΐνη και παρτάροντας επί δέκα συνεχή μερόνυχτα.

«Ο μηδενισμός δεν βοηθά κανέναν, ούτε αυτούς που τον χρησιμοποιούν», επισημαίνει ο Νίκος Παππάς αναφορικά με τη συμφωνία που έφερε η κυβέρνηση, και εμφανίζεται σκληρός έναντι των διαφωνούντων βουλευτών της Αριστερής Πλατφόρμας και του Παναγιώτη Λαφαζάνη. «Η κατάσταση ερμαφροδιτισμού, “στηρίζω καταψηφίζοντας”, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ», σημειώνει υπουργός Επικρατείας και συμπληρώνει ότι τα εν λόγω στελέχη προτείνουν «Μνημόνιο και δραχμή». Απορρίπτει τα σενάρια για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, υπογραμμίζοντας ότι «όσοι ονειρεύονται σενάρια λύσεων πίσω από την πλάτη του λαού ας συνεχίσουν να το κάνουν μόνοι τους» και ξεκαθαρίζει ότι η απόφαση για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες «δεν εξαρτάται από κάποιον εκτός της χώρας».

του Νίκου Καρανίκα * Το κεφάλαιο από την φύση του είναι αντιρατσιστικό, αντιεθνικιστικό, δεν έχει δηλαδή ούτε έθνος ούτε ράτσα. Επίσης υπάρχει πριν την κομμουνιστική αριστερά, προωθώντας τα χαρακτηριστικά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε με το κεφάλαιο - κεφαλαιοκράτες, ούτε ότι θα γίνουμε εθνίκια και ρατσιστές. Ανάλογα στα χέρια που θα πέσει δηλαδή και στις τακτικές των σκοπών τους, έχουμε την πορεία του που ποτέ δεν παύει να είναι παγκόσμια. Το λέω αυτό γιατί βλέπω το τελευταίο διάστημα ένα τμήμα μειοψηφικό μεν, στενάχωρο δε, στην αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς, να πνίγονται πολιτικά στην ομοιότητα της δομής.

Σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

γράφει ο  Βασίλης Αγγούρης Δεν ξέρω αν είναι στο DNA των Ελλήνων το "νυν υπέρ πάντων ο αγών", αλλά σίγουρα δεν είναι η διαλεκτική (διαλεκτική, από το ρήμα διαλέγομαι = συνομιλώ και διαλέγω, ξεδιαλύνω, στην αρχική σημασία είναι η τέχνη της συνομιλίας, της συζήτησης). Αν παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις ορισμένων μετά την εκβιαστική ψήφιση του 3ου μνημονίου ή συμφωνίας, διακρίνουμε μια πλήρη σύγχυση μετά από κάποια γεγονότα που υπερβαίνουν τις αντοχές, τις επιθυμίες, τα όρια της σκέψης τους. Εύκολη λύση είναι η άρνηση, η απογοήτευση, ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός για οτιδήποτε είναι κόντρα στην δικές τους επιθυμίες, το πληγωμένο εγώ τους.